ศัพท์สำคัญในเรื่องที่ 2 มีความเพียร ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จนได้ชีวิตใหม่
ครรภ์ คือ มดลูกของสตรีที่เป็นที่อยู่ของทารกก่อนคลอด
โชคชะตา ในที่นี้หมายถึงวิถีชีวิต
หรือเหตุการณ์ที่ถูกกำหนดให้เป็นไปตามกรรม
หรือเคราะห์กรรมตามความเชื่อของศาสนาและโหราศาสตร์
โชคร้าย คือ สิ่งที่นำผลร้ายหรือไม่ดีมาให้โดยไม่ได้คาดหมาย
ตั้งครรภ์ คือ
มีการปฏิสนธิ์ของเด็กขึ้นในมดลูก บางครั้งเรียก “ตั้งท้อง” ภาษาวรรณคดีใช้ “ทรงครรภ์”
ก็มี คำสแลง “ท้องป่อง” อาการที่ท้องโตเพราะกินมาก หรือพระตั้งครรภ์มีเด็กในท้อง
ท่าเรือ คือ
ที่จอดเรือไว้ เตรียมขนถ่ายสินค้าให้เรือแล่นออกไป หรือรอรับให้เรือมาจอดเพื่อส่งสินค้ามาค้าขาย
ท่าเรืออินเดียโบราณ
คือ ท่าเรือที่ใช้ออกเดินเรือค้าขายมาช่องแคบมะละกา แถบชวามลายู และจีนมาแต่ครั้งโบราณ
มีหลายท่าเรือ เช่น ท่าเรือเมืองเชนไน (เมืองเจ้าเซ็น ในเรื่องพระอภัยมณี สมัย รัชกาลที่
2 ของไทย) ท่าเรือวิสาขาปัฏฏิณัม ในอันธรประเทศ (สมัยพุทธกาลคือส่วนหนึ่งของแคว้นกลิงคะ)
เป็นต้น
ทิศาปราโมกข์
คือ ผู้เป็นประธานในทิศ, อาจารย์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทุกทิศ,
อาจารย์ใหญ่ประจำถิ่น.
ประทับ คือ สถิตอยู่
อยู่
ประสูติ คือ
ถือกำเนิด, คลอด
ปลาฉลาม คือ
ปลาทะแลขนาดใหญ่มีครีบหลังใหญ่ ตัวมีสีขาวเงิน คราม มีฟันแหลมคมเป็นแฉลกใช้กัดและตัดเหยื่อที่มีขนาดใหญ่
เช่น แมวน้ำ สิงโตทะเล ปลาหมึกยักษ์ และสัตว์ทะเลชนิดต่าง
ๆ ที่เป็นอาหารของฉลาม แต่บางครั้งก็มีรายงานว่าฉลามทำร้ายมนุษย์เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นแมวน้ำ
โดยเฉพาะพวกที่เรือแตกหรือล่มกลางทะเล
ปลาวาฬเพชฌฆาต
คือ ไม่ใช่ปลา แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเหมือนปลาโลมา มีสีดำ ท้องขาว มีฟันแหลมคม แต่มีอุปนิสัยชอบล่าสัตว์ทะเลเป็นอาหารอย่างดุร้ายเหมือนปลาฉลาม
แต่ตัวใหญ่กว่าปลาฉลาม 1 เท่าตัว กินฉลาม เต่าทะเล ฯ เป็นอาหาร ในธรรมชาติไม่ค่อยทำร้ายมนุษย์
นอกจากในสวนน้ำที่จับปลาวาฬเพชฌฆาตมาเลี้ยงจนทำให้เกิดอุบัติเหตุกับผู้ฝึกที่ทำให้มีความเครียด
ปลาฉลามวาฬ
คือ ปลาฉลามที่มีลักษณะคล้ายปลาวาฬขนาดเล็ก ซึ่งชอบอาศัยอยู่ในน้ำลึก
มีขนาดใหญ่กว่าปลาวาฬเพชฌฆาต กินสัตว์ทะเลขนาดเล็ก เช่น เคย ปลา ฯลฯ เป็นอาหาร
ไม่เคยปรากฎว่าทำร้ายมนุษย์
พัดกระหน่ำ
คือ ลมหรือพายุพัดอย่างรุนแรง
พระบิดา
พระชนก คือ พ่อ
พระมารดา
พระชนนี คือ แม่
พระอนุชา คือ
น้องชาย
พราหมณ์ คือ
วรรณะหนึ่งตามความเชื่อในศาสนาฮินดูว่าเป็นวรรณะที่มีหน้าที่ทำพิธีบูชาเทพเจ้าต่าง
ๆ และเป็นครูสอนศาสนาและศิลปวิทยาความรู้ต่าง ๆ ที่มีรากฐานจากคัมภีร์พระเวททั้ง 4
ได้แก่
1) ฤคเวท
ใช้สรรเสริญและสวดปลุกพระเจ้า
2) สามเวท ใช้ขับกล่อมเวลาถวายน้ำโสม
(เหล้าที่มักจากต้นโสมชนิดหนึ่ง)
3) ยชุรเวท ใช้สวดประกอบพิธีสำคัญทางศาสนาต่าง
ๆ ของฮินดูเช่น พิธีอัศวเมธ (ฆ่าม้าบูชายัญหลังปล่อยให้วิ่งไปประเทศต่าง ๆ
แล้วชวนประเทศต่าง ๆ เหล่านั้นให้ทำสงครามด้วยตามสมัครใจ เป็นเวลา 1 ปี)
4) อาถรรพเวท เป็นเวทมนตร์ที่ทำให้เกิดสิริมงคลกับตนเอง
และป้องกันศัตรู
นอกจากนี้พวกพราหมณ์ยังได้ประพันธ์คัมภีร์ซึ่งเป็นศิลปะความรู้ทางด้านต่าง
ๆ ไม่ว่าจะเป็น มนูธรรมศาสตร์ (กฎหมาย) นาฏยศาสตร์ (การเต้นรำ) แพทยศาสตร์
(การแพทย์) โหราศาสตร์ และวรรณคดีต่าง ๆ
เพื่อใช้ในงานด้านการศึกษา
มีระดู หรือ
มีเมนส์ คือมีการขับเลือดจากช่องคลอดเนื่องจากการหลุดลอกของเยื้อในฝนังมดลูก
ซึ่งไม่มีการปฏิสนธิ ทุก ๆ เดือน ดังนั้นจึงเรียกว่า มีรอบเดือน
มดลูก
คืออวัยวะภายในของสตรีที่ให้ปฏิสนธิกำเนิดทารก จากการผสมของไข่ที่มาจากรังไข่ของสตรี
และเชื้อสเปิร์มจากน้ำอสุจิของบุรุษ
ยั่วยุ คือ
ส่งเสริม สนับสนุน ให้เข้าใจผิด หรือทำสิ่งต่าง ๆ ทั้งที่ดีและไม่ดี
ลมสินค้า คือ
ลมที่ทำให้เรือเดินทะเลแล่นไปค้าขายในประเทศต่าง ๆ ได้ เป็นลมประจำปีที่พัดจากทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก
เป็นลมที่พัดอยู่ทั่วไปในบริเวณศูนย์สูตรของโลก
ลี้ภัย คือ
หลบหนีไปไกลจากประเทศที่อยู่ของตน เพราะภัยสงคราม หรือการเมือง
ลุง คือ
พี่ชายแท้ ๆ ของพ่อและแม่
ลุงบุญธรรม
ในที่นี้คือ คนที่พ่อและแม่นับถือว่าเป็นพี่ชาย ที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด
เรือสำเภา
หรือสำเภา คือเรือเดินสมุทรชนิดหนึ่งที่แล่นไปค้าขายทางทะเลแบบชาวเอเชียที่มีต้นแบบมาจากเรือของชาวอาหรับเปอร์เซีย-จีน
สร้างฐานะ ในที่นี้คือ
การทำฐานะของครอบครัวดีขึ้น จากการหารายได้เข้าครอบครัว ด้วยการทำงาน การค้าขาย
การสะสมสินทรัพย์ด้วยความสุจริต
สิ้นพระชนม์
คือ ตาย
สุวรรณภูมิ
คือดินแดนในตำนานที่มักถูกกล่าวถึงจากชาวอินเดีย โดยเฉพาะในวรรณกรรมพุทธศาสนาว่าเป็นติดแดนที่มั่งคั่งทางการค้าและเต็มได้ด้วยทองคำ
โดยประเทศที่นับถือพุทธศาสนาไม่ว่าจะเป็น พม่า ไทย ลาว ชวามลายู ฯ
มักอ้างว่าดินแดนของตนเป็นดินแดนสุวรรณภูมิ ซึ่งความจริงสมัยพุทธกาลยังไม่มีการปกครองแบ่งเป็นประเทศที่มีเขตแดนชัดเจน
และชนชาติต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นชวามลายู มอญ และเขมรโบราณผลัดเปลี่ยนกันขึ้นมามีอำนาจในดินแดนแถบนี้
ปัจจุบันจึงให้ทำความเข้าใจแบบง่าย ๆ ว่า สุวรรณภูมิคือดินแดนอาเซียนในปัจจุบัน
สุวรรณลังกา
คือ ประเทศศรีลังกา หมายถึงดินแดนลังกาที่มั่งคั่งด้วยทอง (จากการค้าขาย)
เสด็จ คือ
เดินทาง ดำเนิน ไป
เสากระโดง คือ เสาใหญ่ของเรือใช้แขวนใบเรือ เพื่อกางใบเรือรับลมสินค้าที่พาให้เรือแล่นออกจากท่าเรือไปค้าขายในประเทศต่าง ๆ
 |
|
|
|
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น