ศัพท์สำคัญในเรื่องที่ 1 ทางเดินแห่งชีวิตต้องเลือกเอง
กษัตริย์ คือ พระราชา ภรรยา ลูก หลาน และญาติต่าง ๆ ของพระราชา
ข้าราชการ
ในที่นี้หมายถึง ผู้ที่ทำงานในราชสำนัก
ทำสมาธิ คือ
การยืน เดิน นั่ง นอน เคลื่อนไหว หรือหยุดนิ่งในท่าทางใดท่าทางหนึ่งพร้อมกับการใช้ปัญญานึกคิดเกี่ยวกับหลักธรรมต่าง
ๆ หรือสถานการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมา ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต อย่างมีสติ ด้วยกระทำจิตให้นิ่งด้วยการกำหนดจิตกับภาพนิมิตที่สร้างขึ้นในใจ
การตรวจสอบลมหายใจ การเพ่งมองวัตถุ หรือเปลวเทียน ฯลฯ โดยไม่สนใจกับสถานการณ์ต่าง
ๆ จากสิ่งแวดล้อมรอบตัว ที่อาจรบกวนการทำจิตให้นิ่ง
ตรัสรู้
คือการได้รู้ หรือสำเร็จด้วยองค์ความรู้ เช่นการตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าของเจ้าชาติสิทธัตถะ
ดาวดึงส์ หรือ
อินทรโลก คือ สวรรค์ที่อยู่บนยอดเขาพระสุเมรุ เชื่อว่าเป็นสวรรค์ชั้นที่ 2 มีพระอินทร์เป็นผู้ปกครองเมืองมีเทวดา
33 ตนเป็นบริวาร มีเจดีย์จุฬามณีที่บรรจุมวยผมและพระเขี้ยวแก้วเบื้องขวาของพระพุทธเจ้า
มีช้าง 33 เศียรเอราวัณ มีต้นปาริชาต ฯลฯ เชื่อว่าสวรรค์ชั้นนี้อยู่สูงกว่าดวงดาวต่าง
ๆ และพระอาทิตย์ และจันทร์ ซึ่งเวียนรอบเขาพระสุเมรุ
ดุสิต หรือ
ดุสิตา พุทธเกษตร คือสวรรค์ที่อยู่เหนือชั้นดาวดึงส์ขึ้นไป
ชื่อว่าเป็นที่พระโพธิสัตว์ (เจ้าชานสิทธัตถะ) จะมาเกิดภายหลังจึงลงมาเกิดในโลกมนุษย์
เพื่อตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า
ท้าว คือผู้เป็นเจ้า
ผู้นำ หรือเจ้านาย แต่ในที่นี้หมายถึง พระราชา
เนกขัมมะ
หมายถึง การบวช
เนกขัมมบารมี
ในที่นี้หมายถึง คุณธรรมและจริยธรรมที่โดดเด่นที่สุด เพราะการบวช
พรหมโลก
หมายถึง สวรรค์ที่เป็นที่อยู่ของพระพรหมต่าง ๆ ซึ่งเป็นเทวดาพวกหนึ่ง ส่วนใหญ่พระพรหมทุกตนถือพรหมจรรย์
ไม่มีเพศสัมพันธ์ จึงไม่มีชายา (ภรรยา) ยกเว้นพระพรหมธาดาที่เป็นผู้สร้างโลกมีชายา
(ภรรยา) คือพระแม่สรัสวดี
พระกุมาร
หมายถึง เด็กที่เป็นลูกของพระราชา
พระพุทธเจ้า
หมายถึง ตำแหน่งศาสดาของผู้นำศาสนาพุทธ ซึ่งมีคำไวพจน์มากมายที่มีความหมายเหมือนกัน
เช่น พระพุทธองค์ พระตถาคต พระศาสดา ฯลฯ
พระโพธิสัตว์
หรือโพธิสัตว์ ในที่นี้หมายถึง บุคคลหรือสัตว์ผู้มีปัญญา บารมี และคุณธรรมความดี มากกว่าผู้อื่น
ในนิทานชาดก ซึ่งชาดกทั้งหมดในพระไตรปิฎกส่วนใหญ่คืออดีตชาติทั้งหลายของเจ้าชายสิทธัตถะ
หรือพระพุทธเจ้าในความเชื่อของศาสนาพุทธ
พระราชา
หมายถึง ผู้ปกครองเมือง และแคว้นต่าง ๆ
พระโอรส หรือ
โอรส แปลว่า ลูกชาย
บำเพ็ญ
คือการกระทำเพื่อให้ดี ให้เสร็จสิ้นหรือสมบูรณ์ มักใช้ในทางศาสนาเช่นบำเพ็ญบุญ
บำเพ็ญบารมี
บารมี หรือ
ปารมี คือคุณธรรม อำนาจ ความเชื่อถือ หรือผลของผู้เคยบำเพ็ญความดี
หรือบุคคลผู้มีอำนาจ
แต่ในที่นี้หมายถึงคุณธรรมและจริยธรรมของผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระโพธิสัตว์
ภพภูมิ
ในที่นี้หมายถึง ดินแดน สถานที่เกิด หรือสภาวะและสภาพการเกิดเป็น คน สัตว์ เทวดา
ยักษ์ นาค ครุฑ ฯลฯ ในนิทาน เป็นต้น
ราชสมบัติ
หมายถึง ตำแหน่ง และทรัพย์สมบัติของพระราชา
ราชสำนัก
หมายถึง หน่วยงานการทำงานเพื่อปกครองบ้านเมือง ภายใต้อำนาจของเชื้อพระวงศ์
(ญาติของพระราชา) ต่าง ๆ และพระราชา
ฤๅษี คือ
นักบวชถือศีลใช้ชีวิตสันโดษที่อาศัยอยู่ในป่า อาจจะนุ่งห่มหนังสัตว์ หนังเสือ
หรือผ้าที่ทำจากเปลือกไม้ ผ้าย้อมสีส้มออกแดง เป็นต้น ซึ่งฤๅษีส่วนใหญ่เป็นผู้มีความรู้สูง
จึงมักกลายเป็นเจ้าสำนักปฏิบัติธรรม หรือสำนักการเรียนรู้ วิทยาการและความรู้ต่าง
ๆ ในป่า
ศีล
หมายถือข้อปฏิบัติทางศาสนา เช่น ศีล 5 ข้อที่ 1 ห้ามฆ่า หรือทำร้ายจนเป็นสาเหตุให้สัตว์ถึงแก่ความตาย
เป็นต้น
โหรหลวง
หมายถึง ผู้ทำหน้าที่เป็นหมอดูดวงในวัง (บ้าน) ของพระราชา
 |
|
|
|
|
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น