เรื่องที่ 9 มีสติเผชิญกับปัญหา รักษาสัจจะเป็นธรรมคุ้มภัย
(ขอให้ผู้เรียนอ่านและศึกษาด้วยตนเองก่อนอ่านชาดก)
พระวิธุระ: หรือวิฑูรบัณฑิตเป็นราชบัณฑิตและผู้ทรงศีลประจำราชสำนักของพระราชาธนัญชัยโกรัพยะแห่งเมืองอินทปัตต์
แคว้นกุรุ พระวิธุระเป็นผู้มีคุณธรรมสูงมีวาจาสัตย์ เป็นที่เคารพเลื่อมใสของมนุษย์และเทวดา
วันหนึ่งพระอินทร์ พระยาครุฑ พระยานาควรุณ
มาในราชสำนักของพระราชาธนัญชัย เพื่อฟังธรรมจากพระวิฑูร เกิดโต้เถียงกันว่าใครเป็นผู้มีศีลที่ทำได้ยากและประเสริฐกว่ากัน
(โดย) พระอินทร์: ว่า “ตนละทิ้งการมัวเมาความสุขในสวรรค์ และเตียงที่อ่อนนุ่ม มานอนบนพื้นแข็งด้วยความลำบาก”
พระยาครุฑ: ว่า “ตนต้องอดทนต่อความหิวไม่กินพระยานาควรุณเป็นอาหาร”
พระยานาควรุณ: ว่า “ตนต้องระงับความโกรธแค้นที่มีต่อพระยาครุฑ”
(ส่วน) พระราชาธนัญชัย: ว่า
“ตนต้องละเว้นตัณหาความลุ่มหลงสาวงามชาววังที่อยู่ตรงหน้า ดังนั้นศีลและจริยธรรมของตนควรจะได้รับการยกย่องว่าประเสริฐที่สุด”
เมื่อตกลงกันไม่ได้ ทั้ง 4 จึงขอให้พระวิฑูรเป็นผู้ตัดสิน
พระวิธุระ: จึงแสดงธรรมว่า “ทุกคนไม่ควรทะเลาะกันเพราะคุณธรรมจริยธรรมทั้งหมดของทั้ง
4 เป็นไปเพื่อสันติธรรมของโลก เป็นสิ่งที่ผู้ปฏิบัติยึดถือได้นานเท่าใดก็จะยิ่งเป็นคุณแก่ผู้ปฏิบัติ
จึงมีความประเสริฐเสมอกัน”
ทำให้ทั้ง 4 เลิกทะเลาะกัน และคืนดีกลายเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
เมื่อครบกำหนดปฏิบัติธรรมเสร็จแล้ว เพื่อน ๆ ก็แยกย้ายกลับบ้านเมืองของตนไป
(ฝ่าย) พระยานาควรุณ: เมื่อกลับถึงเมืองนาคได้นำธรรมและคุณความดีของพระวิธุระมาเล่าให้มเหสีคือนางวิมาลาฟัง ทำให้
นางวิมาลา: เกิดอยากฟังธรรมจากพระวิธุระบาง
(แต่) พระยานาควรุณ: เห็นว่าการที่นางวิมาลาที่มีสุขภาพไม่ดีจะเดินทางไปฟังธรรมที่เมืองอันทปัตต์นั้นอาจจะเจ็บป่วยถึงตายได้ และจะเชิญพระวิฑูรมาเมืองนาคก็รู้ว่าพระราชาธนัญชัยและชาวเมืองอินทปัตต์หวงพระวิธุระมากไม่ยอมให้มาแน่ พระยานาควรุณจึงไม่อนุญาต
นางวิมาลา: ก็เลยเสียใจล้มป่วย
ทำให้ลูกสาวของนางคือ “อริทันตี” พระธิดาต้องการช่วยแม่ของตนให้หายป่วยจึงไปสัญญากับปุณณยักษ์ที่แอบหลงรักนาง
นางอริทันตี: ว่า "ถ้าพาเอาพระวิธุระมาให้นางที่เมืองนาคได้นางจะแต่งงานด้วย"
ปุณณยักษ์: เป็นเศรษฐีและนักเลงใหญ่มีทั้งทรัพย์ และอิทธิพลมาก ที่สำคัญคือมี ม้าดีหายาก แก้วมณีก้อนใหญ่ ที่ใคร ๆ ก็ยากได้
(ดังนั้น) ปุณณกยักษ์: มาท้าพระราชาธนัญชัยโกรัพยะเล่นหมากสกา ถ้าตนแพ้จักให้ม้า และแก้วมณีไป ถ้าพระราชาแพ้ ก็จะต้องให้พระวิธุระไปกลับตน
พระราชาธนัญชัย: มีความโลภอยากได้ม้าดีและแก้วมณีหายาก จึงรับคำท้าแต่ก็แพ้ ตอนแรกพระราชาธนัญชัยก็คิดจะเบี้ยวไม่ให้พระวิฑูรไปเพราะพระองค์ตีค่าว่าพระวิธุระบัณฑิตมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด
ๆ
(แต่) พระวิธุระขอร้องให้พระราชารักษาสัจจะวาจา
และเสียสละยอมไปกับปุณณกยักษ์เอง เพราะไม่ต้องการให้ปุณณกยักษ์ใช้อิทธิพลทำร้ายพระราชา
หรือก่อความไม่สงบในบ้านเมือง
ระหว่างเดินทางไปเมืองนาค แม้ยักษ์จะกลั่นแกล้งวิฑูรอย่างไร
แต่พระวิฑูรกลับไม่หวาดกลัว มีความสำรวมใจ แสดงความเป็นผู้มีศีลมีธรรมทำให้พระยายักษ์เลื่อมใสจนเลิกประทุษร้ายพระวิฑูร
และนับถือว่าเป็นครูของตน
ภาพส่งเสริมการเรียนรู้ 9.2
โดยเอ็ม รุทรกุล
(เมื่อไปถึงเมืองนาคแล้ว)
พระวิธุระ: ก็ได้แสดงธรรมแก่พญานาคทั้งหลาย
ทำให้นางวิมาลามเหสีของพระยานาควิรุณหายป่วย แล้วก็จัดงานแต่งงานให้กับนางอริทันตี
ธิดาพระยานาคกับปุณณยักษ์
(แล้ว) ปุณณยักษ์: ก็อาสาพาพระวิฑูรกลับไปส่งบ้านที่กรุงอินทปัตถ์
ทำให้พระราชาและชาวเมืองดีใจฉลองต้อนรับพระวิฑูรกลับมาเป็นการใหญ่
ประชาชน: สุดท้ายทั้งเมืองนาค เมืองมนุษย์ก็มีสัมพันธไมตรีอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขสืบมา และเมื่อคนทั้งหลาดได้ตายแล้วก็ได้ไปเกิดในสวรรค์
พระวิธุระ: ในชาตินี้พระโพธิสัตว์เกิดเป็นนักปราชญ์ราชบัณฑิตเพื่อบำเพ็ญสัจจบารมี
เนื้อเรื่องโดยเอ็ม รุทรกุล
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น