เรื่องที่ 3 กตัญญู และรู้รับผิดชอบเมื่อทำผิด

     

  (ขอให้ผู้เรียนอ่านและศึกษาด้วยตนเองก่อนอ่านชาดก)

คำศัพท์สำคัญ

 

ภาษามือประกอบการเรียนรู้ 3.1

โดยวิทยากรภาษามือ: อารีวรรณ อ่อนแก้ว

💥ทุกูลดาบสและปาริกาดาบสินี เป็นนักบวชตาบอดถือศีลในป่า มีลูกชายชื่อสุวรรณสามคอยดูแลอยู่ด้วยความกตัญญู

💥ทุก ๆ เช้าสุวรรณสามจะออกไปตักน้ำและเล่นกับสัตว์ป่าต่าง ๆ ที่เข้ามาเล่นเป็นเพื่อนสุวรรณสาม ที่ท่าน้ำในป่า

💥แต่วันหนึ่ง พระราชาชื่อ “กบิลยักขราช” มาล่าสัตว์ในป่า ผ่านมาเห็นสุวรรณสามชายรูปงามอยู่กับสัตว์ต่าง ๆ ที่ท่าน้ำนั้นก็แปลกใจ ไม่แน่ใจว่าเป็นเทวดา หรือภูติป่า

💥จึงใช้ธนูยิงเพื่อให้สุวรรณสามบาดเจ็บจะได้จับตัวไว้ จากนั้นสุวรรณสามถูกยิงแล้วสัตว์ทั้งหลายก็หนีไปด้วยความตกใจ

💥แล้วสุวรรณสาม : ผู้น่าสงสารก็เลยเรียกพระราชากบิลยักขราชเข้ามาถามว่า “ท่านยิงเราทำไม”  ภาพประกอบการเรียนรู้ 3.2 โดยเอ็ม รุทรกุล 💥พระราชากบิลยักขราช: รู้ว่าสุวรรณสามเป็นมนุษย์ก็แก้ตัวไปว่า "เพราะสุวรรณสามทำให้สัตว์ตกใจ ตนล่าสัตว์ไม่ได้จึงยิงสุวรรณสาม"

💥 สุวรรณสาม: ก็ว่า “ท่านไม่ควรพูดปด เพราะสัตว์ทั้งหลายในป่าเป็นเพื่อนกัน จึงไม่ตกใจกลัวสุวรรณสาม”   💥พระราชากบิลยักขราช: จึงเสียใจและยอมรับว่า “ตนยิงสุวรรณสามเพราะคิดว่าสุวรรณสามเป็นเทวดาหรือภูติป่า จึงคิดจะทำให้บาดเจ็บจะได้จับตัวไว้” และขอโทษที่ยิงสุวรรณสามจนบาดเจ็บสาหัส

💥สุวรรณสามจึงขอให้พระราชากบิลยักขราชรับหน้าที่ดูแลพ่อแม่ของตนที่ตาบอดแทนตนก่อนตายเป็นการไถ่โทษ แล้วสุวรรณสามก็สลบไป พระราชาจึงแบกหม้อน้ำกลับไปที่อาศรมของดาบสผู้ตาบอดทั้งสองแทนสุวรรณสาม โดยทิ้งสุวรรณสามไว้ที่นั้น เพราะคิดว่าสุวรรณสามตายแล้ว

💥เมื่อถึงอาศรมหรือบ้านของดาบสตาบอดทั้งสองคือทุกูลดาบสและปาริกาดาบสินี พระราชากบิลยักขราช ก็เข้าไปทำปัดกวาดเช็ดถูบ้านดูแลพ่อแม่ของพระสุวรรณสาม โดยไม่ยอมพูดด้วยเพราะกลัวดาบสทั้งสองจับได้ว่าไม่ใช่สุวรรณสาม

💥แต่สุดท้ายพ่อแม่ของสุวรรณสามก็รู้ได้ด้วยสัญชาตญาณความเป็นพ่อแม่ว่าไม่ใช่สุวรรณสาม ทำให้ พระราชากบิลยักขราช: จึงสารภาพรับผิดว่า "ตนได้ฆ่าสุวรรณสามแล้ว จึงสำนึกผิดมารับใช้ดาบสทั้งสองแทนสุวรรณสามไปตลอดชีวิต" ทำให้

💥ดาบสทั้งสอง (ทุกูลดาบส และปาริกาดาบสินี) : เสียใจมากเมื่อรู้ว่า "ลูกของตนตาย แต่ก็ให้อภัยพระราชากบิลยักขราช และให้พาไปหาสุวรรณสาม" 💥 เมื่อทั้งสองมาถึงที่ริมท่าน้ำที่มีร่างของสุวรรณสามนอนอยู่ทั้งสองก็ร้องไห้เสียใจ จนสัตว์ต่าง ๆ ในป่านั้นสงสาร

💥ด้วยความกตัญญูของสุวรรณสาม และความรักของพ่อแม่จึงทำให้สุวรรณสามที่ใกล้ตายฟื้นคืนสติมาอีกครั้ง แล้วทั้งสามก็พาสุวรรณสามกลับไปรักษาจนหาย หลังจากนั้นสุวรรณสามจึงสั่งสอนให้พระราชากบิลยักขราชเป็นพระราชาที่ดีเลิกการล่าสัตว์เพื่อความสนุก แล้วทั้งหมดก็กลับไปอยู่อย่างมีความสุขกับครอบครัวของตนเอง โดยในชาตินี้ พระสุวรรณสามบำเพ็ญเมตตาบารมี เนื้อหาโดยเอ็ม รุทรกุล

 

การ์ตูนประกอบการเรียนรู้ 3.3

โดยเอ็ม รุทรกุล

ย้อนกลับไปหน้าแรก